Door Bob Hulst
Beste lezers,
Dit wordt ondanks de kop geen promotie artikel voor de Nederlandse Kappersbond, de ANKO, alhoewel er over de haar in zijn algemeenheid veel valt te zeggen.
Nee, dit artikel beoogt u te informeren over de traditionele 60 Plussers golf dag op 3 september 2025 die werd gehouden op de prachtige, naast kasteel Haarzuilen, gelegen golfbaan, niet geheel verrassend gelegen in het plaatsje Haarzuilen. Ik telde overigens wel een aantal kalenden op De Haar…..
Er werd gestreden om de Adriaan Wijt Bokaal, een bekende naamgever, zeker sinds de recente fusie, maar ach dat moet kunnen toch? Er worden wereldwijd ook Ladies Opensgeorganiseerd.
Een deelnemersveld van zo’n 20 mannen, geheel in lijn van onze naamgever die, niet meer spelend, wel lijfelijk en verbaal aanwezig was.
Dit ter inleiding.
De weersvoorspellingen waren zeer slecht met KNMI waarschuwingen in alle kleuren van de regenboog. In mijn woonplaats Zwart Nazareth (Schiedam) hoosde en woei het bij het opstaan. Dit bracht mij er toe onze organisator te mailen of golfen onder deze omstandigheden wel zo’n goed idee was. Later bleek dat ik niet de enige was die zich wat zorgen maakte.
Maar ja je hoort niets dus inpakken maar, regenkleding mee, droge kleren mee etc. Mijn mede golfgenoot pikte me keurig op tijd op, het was net een beetje droog. Naarmate we dichterbij Haarzuilen kwamen werd het weer steeds mooier en dat ging de hele dag door……….Dus niet voor de eerste maal : paniek om niks en een fantastische dag qua weer, geen druppel gehad. Wel werd ik alsnog zeiknat toen ik, na het diner naar de parkeerplaats moest lopen en alle hemelsluizen zich alsnog openden, maar goed nat van binnen en nat van buiten, een prima balans. Onze organisator Frank Tober (broer van?) moet welhaast een directe lijn hebben gehad met onze Schepper. Dit over het weer.
Als aangewezen verslaggever van dienst en erkend dove ben je geheel afhankelijk van wat je ziet, (bijna niet) hoort, een pen en papier. Er viel genoeg te beleven, al heeft het me wel een paar dagen gekost om mijn eigen hanenpoten te ontcijferen. Het begon er al mee dat ik een ras optimist herkende, de man droeg een korte broek die heette dan ook nog van Haaren, what’s in a name op deze baan!
De deelnemerslijst die we vooraf hadden gekregen was wat gemuteerd evenals de flight indelingen en starttijden. ‘De flight’ is de omschrijving voor de groep waarmee je de 18 holes loopt. De bedoeling van een ‘hole’ is dat daarin je bal uiteindelijk terechtkomt wat resulteert in een score.
De puntentelling gaat, moeilijk woord, via het ‘stableford’ systeem en aan de hand van je handicap krijg je bonuspunten op elke hole, zodat de krachtsverschillen ietwat worden genivelleerd.
Typisch Engels. Stable is stal of stabiel en Ford is eenwaadbare plaats, snapt u het? Maar dat terzijde.
Gezien de leeftijd van de deelnemers waren er logischerwijs veel handicap punten te verdienen.
Een aantal heren had op de deelnemerslijst de kwalificatie‘blauw’ meegekregen, de rest ‘geel’. Nee, geen aanwijzing over de toestand waarin men reeds voor aanvang verkeerde (dat kwam pas later), maar vanaf welke plek op de hole je mocht afslaan.
Maar eerst moest er uiteraard betaald worden en dat leverde 3 wanbetalers op waaronder ikzelf. Oproep niet gehoord, kantoor niet gevonden, kwam toch nog goed gelukkig.
Bij hole 1 stond een merkwaardige mededeling op een bord: Tee 1 vanaf 1700 uur gesloten. Zouden ze denken dat iemand die om 12.00 uur start om 17.00 uur nog op hole 1 staat te kutten, zo maar een gedachte.
Mijn flight van 3 personen was gezellig en van gelijk niveau. Govert Brasser en Ubald v.d. Werf. Gezien het verwachte weer had ik in auto al een brain shock en had ik de laatste al als nickname U-boot meegegeven, best handig met al die nattigheid dacht ik. Ook ‘ballen met zwembandjes’ kwam langs als suggestie. Grapje. De baan was mooi, maar ook zwaar, vond ik, qua afstanden, vooral als je in het zgn. buitengebied terecht kwam: dan was je al moe, zag je heel in de verte de spoorbaan en vlak daarvoor stond dan de vlag van de hole waar je naartoe moest. Het ergste was dat je dan ook dat hele pokken eind weer terug moest om weer in het binnen gebied te komen. En als je moe bent gaan de ballen ook niet altijd meer de goede kant op……tel daarbij op dat het hele terrein vergeven was van geniepige, laagstaande gewassen en veel water, dan begrijpt u vast wel waarom ik deze mooie baan een ‘ballenverslinder’ noem!
Grappig was ook het moment waarbij een van mijn flight genoten vol goede moed achter de bal ging staan om af te slaan, om vervolgens te constateren dat hij zijn golfstok was vergeten. Dezelfde stapte op een ander moment over zijn reeds op -ge -teede bal heen om te gaan slaan en moest vervolgens dus letterlijk en figuurlijk een stapje terug doen, heerlijk toch? Geeft prima aan in wat voor een ontspannen sfeer deze mooie dag zich voltrok.
Moe, dorstig maar in prima stemming gingen wij aan de borrel en het diner, ook altijd weer een vat vol verrassingen en natuurlijk, daar doe je het voor, de prijsuitreiking. Het was inmiddels 19.15. De ‘gele’ spelers deden hun best hun ‘blauwe’ evenknieën in te halen. Onze geachte naamgever opende het diner met enige welgekozen woorden waarin hij ook de geschiedenis van dit evenement aanhaalde en de hoop uitsprak nog lang van dit evenement te kunnen genieten, in de huidige vorm. Hij bedankte uiteraard Frank Tober voor zijn geweldige inspanningen om een en ander georganiseerd te krijgen, niets was vandaag Sober Tober, wil ik daaraan toevoegen.
Prima eten, sterke, sterkere en meer verhalen, flauwekulletjeszoals ‘mag ik hem even vasthouden’ met een bepaalde ondertoon (de beker). Of het verhaal over Trump die op zijn website aangaf zijn eigen Trump Open zeker 8 keer te hebben gewonnen, knap, ware het niet dat hij achteraf de enige deelnemer bleek te zijn.
Het gerucht ging, om Adriaan te plezieren, dat een dark horse het toernooi had gewonnen, een dame! Dat moest dan volgens Adriaan een manwijf geweest zijn…..Het eten had als keuze(geen) ‘vlees of vis’, dat was het zeker niet maar onduidelijk voor sommigen was de aard van het vlees dan wel de vis.Zelfs het woord hockeytraining ving ik op, dat ging over de steeds verdere professionalisering van onze selectie teams. Persoonlijk vind ik het jammer dat het aankomende WK toernooi uit elkaar wordt getrokken qua data en speelplaatsen. De charme van de EK en WK toernooien zat hem voor een niet onbelangrijk deel in het kunnen genieten op 1 plek van alle leeftijd categorieën. Maar goed dat even terzijde.
Tot slot de prijzen.
De Adriaan Wijt bokaal : Hans v.d. Bosch 35 punten (bruto en netto SFD)
Neary: Rene v.d. Klink. Wissel trofee, herinneringsbeker en 3 golfballen.
Longest: Reinier v.d. Kuyk. Wissel trofee (nog niet achterhaald wie heeft dat ding??), herinneringsbeker en 3 golfballetjes.
NB Neary : wie vanaf de tee in een keer de bal het dichtst bij de vlag slaat
Longest: wie vanaf de tee de bal het verst weg slaat binnen de baan uiteraard.
Nou, dat was het wel een beetje. Een mooie , fijne, gezellige en prima georganiseerde dag. Ik kijk nu al uit naar 2026! Er zijn veel foto’s gemaakt en die staan, naar keuze van de Redactie ongetwijfeld op de website, samen met dit artikel (als het geplaatst wordt uiteraard).
Bob Hulst
